Over tinck Klik op foto om te vergroten Ik heb zitten nadenken hoe ik de hele Tinck periode heb beleefd. Eigenlijk is dat haast niet te doen. Als een verlegen jochie kwam ik in Tinck nadat de ouderling van de kerk mijn ouders hadden verzekerd dat het wel goed zat.
Daar zat ik dan aan de bar en opeens na een paar weken kwam de vraag of ik niet in Tinck wilde werken en ja hoor gelijk in het bestuur. Vergaderen deden we in het Herman Bavinckhuis en als we bier wilden dan was er een knop waar ik een keer op mocht drukken. De koster kwam subiet. Heel bijzonder.
Gaande weg leerde je steeds meer mensen kennen waarvan een flink aantal ik nog vaak tegenkom in Facebook of elders. Het werken achter de bar,biertjes en fris verkopen. Het was een mega ervaring.
Later werd ik voorzitter maar goed beschouwd was het gewoon een bedrijf met ruim 80 vrijwilligers. De lokale horeca vonden ons maar niks te goedkoop enzovoort.
Maar ik weet nog de lange rijen voor de deur als we open gingen. Het dansen boven toen eerst daar de bar was. Angstig keken we naar het plafond.... zakken we er door of niet.
Na de grote verbouwing was zowel boven als beneden een bar. We hebben wat af gelachen in al die jaren en ja de ontgroeningen daar gelaten. Maar de vrienden kring werd steeds groter velen kwamen bij mijn huis langs immers ik had de sleutel van de voordeur.
De kerstdagen en oud en nieuw was een typisch hoogtepunt. Denk aan de kerstbroodmaaltijd en natuurlijk het kerstcabaret. Wat te denken aan de busjes waarmee we rondreden om de ouders gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik was blij dat ik niet hoefde te werken. Want laat werd het wel. Genieten was het.
Mijn moeder vroeg me vaak of ik mijn bed niet beter in Tinck kon zetten. En als het al eens fout ging en ik op de knieën voor de pot zat zei me vader snachts een vent overdag ook een vent.
Vooral het feesten was bijzonder zo ook de vakantiebesteding ieder jaar weer dag en nacht in touw maar het was het waard. Gekke momenten en toen ik nog in de garage werkte kreeg ik een splinternieuwe auto mee voor de geluidswagen. Het kan verkeren.
Maar velen onder u hebben zo hun eigen momenten en ervaringen.
Nog steeds schiet ik vol aan de herinneringen als ik de foto’s bekijk. Een enkele heb ik hier neer gezet. Terecht de opmerking dat ik weinig over Tinck schreef op mijn persoonlijke website. Maar waar moet je beginnen ik koester nog elk moment. Ook de lelijke het hoort er allemaal bij. Ook al moest ik er een keer mee stoppen zoals een bezoeker eens zei „moet je niet naar huis opa“ moest er niet aan denken.
Maar als ik links en rechts de reacties zie en krijg denk ik. We hebben er waanzinnig veel van geleerd. We wisten van niks en moesten het allemaal zelf ontdekken. Nou dat deden we.
Vanuit onze jeugdigheid zijn we allemaal volwassen geworden op onze manier denk ik dan maar.
Zeker forever Young i want To be, forever Young, Do you really want to live forever? Wel Alphaville kon het niet beter verwoorden.
Goed ik wordt ook een dagje ouder maar in mijn hart ben ik nog steeds die gekke man die zoveel mee gemaakt en beleefd heeft in Tinck .... werkelijk om nooit meer te vergeten.
Maar velen onder u hebben zo hun eigen momenten en ervaringen.